Dzisiejszy post nieco od końca. Nie to żebym zaklinała śnieg, ale wczoraj późnym wieczorem nie mogłam nie zrobić tego zdjęcia, ponieważ takie ostatnimi laty stają się rzadkością.
Ale wcześniej powiesiłam - na mojej tablicy z siatki hodowlanej - "na przymiarkę" taką oto tabliczkę :-)
W końcu zostały nam tylko dwa dni ferii... niby zimowych. A za oknem było tak:
I zapewniam Was, że już nie będę wracać do tego tematu ;-)
Wracając do tytułu posta... taką oto skarbonkę wykonałam dla synka mojej Przyjaciółki.
A przyjaźń ta jest dość szczególna, ponieważ A. była moją uczennicą, kiedy przed wieloma laty zaczęłam pracę. Teraz jest to ktoś, na kogo zawsze mogę liczyć, kto najzwyczajniej jest. I mimo dzielącej nas kilkunastoletniej różnicy wieku często mam wrażenie, jakbyśmy znały się od dziecka :-) Moja Przyjaciółka ma cudownego synka, dla którego postanowiłam zrobić skarbonkę. Moją i Jego pierwszą w życiu skarbonkę :-)
Do jej wykonania potrzebowałam:
- puszkę po mleku
- kawałka materiału
- kleju Wikol (wyczytałam, że lepszy jest klej introligatorski, ale mój też się sprawdził)
- wstępnie miała być wstążka w kratkę, a w efekcie końcowym postawiłam na sznurek
- zawieszki z napisami
Najtrudniej było wykończyć otwór w wieczku, ale jakoś poszło. I z pewnością nie była to moja ostatnia przygoda z puszką po mleku.
Nie zanudzam na dzisiaj i obiecuję kolejne już wiosenne posty:-)
Życzę Wam spokojnej nocy i miłego weekendu, bo to już jutro.
Ania
































